โคมนี้ทำด้วยสำริด ปิดทอง ใช้สำหรับจุดไฟบูชาองค์พระธาตุหริภุญไชย มีลักษณะเป็นทรงปราสาทของทางภาคเหนือ คือ มีฐานสูงรองรับองค์เรือนธาตุ มีฉลุโปร่งเป็นลวดลายแบบล้านนา โดยด้านหน้าทำประตูเล็กๆ ฉลุลายดอกไม้และลายกนก สองข้างของประตูทำเป็นบุคคลยืนเหนือฐานบัวแสดงอัญชุลี นุ่งผ้ายาวกรอมเข้าเท้า และชายผ้ารวมทั้งใส่เครื่องประดับต่างๆ ด้วย ส่วนอีกสามด้านนั้น ตรงกลางของแต่ละด้านทำเป็นกรอบสี่เหลี่ยมภายในมีลายดอกไม้สี่กลีบประดับอยู่ด้วยมุมทั้งสี่ทำเป็นนาคมีปีกทอดตัวลงมา ถึงขึ้นไปเป็นหลังคาซ้อนกัน 2 ชั้น ยอดสุดทำเป็นดอกบัวตูม

จากการประดิษฐ์ฐานของโคมนี้ให้มีหน้ากระดานท้องไม้เลี้ยง ไม่มีลวดบัวลูกแก้วประกอบแต่อย่างใด หากแต่ทำเป็นลูกฟักเจาะโปร่งประดับไว้แทน ซึ่งลักษณะเช่นนี้เป็นที่นิยมใช้ในศิลปะล้านนา รอบฐานด้านนอกจากโคมนี้มีจารึกอักษรยวน (ไทยเหนือ) ภาษายาวนความว่า “จ.ศ.870 (พ.ศ.2501) พระรัตนะปัญญาเป็นประธาน (พร้อมด้วย) พระสวามีศีลวิสุทธิ วัดต้นแก้ว ชักชวนผู้มีศรัทธา “ชาวญางหวาน”(?) ทั้งหลายที่อยู่
ทิศตะวันตก ออก ใต้ และเหนือ ให้เก็บรวบรวมทองสัมฤทธิ์เพื่อหล่อรูปหราสารทหนัก 58000 (ประมาณ 60 กิโลกรัม) สำหรับใช้เป็นประทีปบูชาพระมหาธาตุเจ้าตราบจนถึง 5,000 พระวัสสะเทอญ”
ส่วนแผ่นเชิงเทียนด้านในโคมก็มีจากรึกด้วยอักษรและภาษาเดียวกันความว่า “ข้า (พระพุทธเจ้า) หล่อโคมเพื่อบูชาพระมหาธาตุเจ้า โดยตั้งปรารถนาให้ได้เกิดเป็นพระอรหันต์องค์หนึกในสำหนักพระอริยเมตไตยโพธิสัตว์เจ้าเทอญ”
โคมสำริดนี้จึงสร้างขึ้นในราชการพระเจ้าเมืองแก้ว หรือติลกปนัดดาธิราช .(พ.ศ.2038-2068) หนังสือ ชินกาลมาลีปกรณ์ กล่าวว่า พระองค์.โปรดให้สร้างวิหารใหญ่และศาลามหาวินิจฉัยในวัดพระธาตุหริภุญไชยด้วย